Η ηλιθιότητα του νέου συστήματος αποδείξεων (ή γιατί ένας "συνταγματολόγος" δεν πρέπει να είναι Υπουργός Οικονομικών)

Τί αστέρι είναι αυτό που έχει τα ηνία της εθνικής μας οικονομίας;

«Οι αποδείξεις δεν αφορούν το αφορολόγητο όριο, αφορούν το επίπεδο που πρέπει να φτάνει με αποδείξεις, ανάλογα με τα εισοδήματά σου» σημείωσε ο υπουργός Οικονομικών Ευάγγ. Βενιζέλος, ενώ δίνοντας μια πρόγευση των αλλαγών που σχεδιάζονται με το νέο φορολογικό νομοσχέδιο είπε χαρακτηριστικά «αν τα εισοδήματά σου είναι 100.000 ευρώ θα πρέπει να εμφανίσεις 60.000 ευρώ σε αποδείξεις.

Η θεμελιώδης αρχή της ελευθερίας απαιτεί πως ο κάθε πολίτης μπορεί να διαθέσει τα εισοδήματα του με οποιονδήποτε νόμιμο τρόπο θέλει.

Το κράτος έχει μεν το δικαίωμα να φορολογήσει τα εισοδήματα, ακόμα και με το λεγόμενο "προοδευτικό" τρόπο, όπου μεγαλύτερα εισοδήματα πληρώνουν μεγαλύτερο (αναλογικά) ποσοστό φόρων. Δεν έχει όμως το δικαίωμα να επιβάλει, έμμεσα ή άμεσα τί θα κάνουν οι πολίτες με τα εισοδήματα τους.

Γενικά, τα εισοδήματα μπορούν να:

1. Καταναλωθούν
2. Αποταμιευθούν
3. Επενδυθούν

Η κατανάλωση (με αποδείξεις) είναι μεταφορά χρήματος από τον καταναλωτή στον πάροχο καταναλωτικών προϊόντων και υπηρεσιών, ενώ το κράτος παίρνει το μερτικό του (από το ΦΠΑ).

Η επένδυση είναι εγγενώς παραγωγική, αφού τα χρήματα που επενδύονται (π.χ. για μια καινούρια επιχείρηση ή τη στήριξη μιας υπάρχουσας, το χτίσιμο ενός σπιτιού, κτλ.) μπορούν να αποφέρουν αυξημένη παραγωγή (και άρα φόρους) αλλά και αυξημένα εισοδήματα.

Η αποταμίευση είναι μια έμμεση επένδυση, αφού οι τράπεζες μπορούν να παρέχουν δάνεια σε επιχειρήσεις με βάση τα αποθεματικά τους. Ταυτόχρονα είναι μια σώφρων επιλογή για κάποιον που θέλει να συγκεντρώσει ένα ποσό για το μέλλον, προτιθέμενος είτε να το καταναλώσει (αγοράζοντας π.χ. ένα αγαθό μεγάλης αξίας) είτε να το επενδύσεις (ανοίγοντας π.χ. μια δικιά του επιχείρηση).

Τί σημαίνει η νέα πολιτική Βενιζέλου: πως οι φορολογούμενη εξωθούνται στην κατανάλωση. Το δίλημμα είναι σαφές: αν δεν φάτε τα λεφτά σας προσκομίζοντας αποδείξεις, τότε σας περισσεύουν, και άρα θα τα φάμε εμείς (το κράτος) με αυξημένη φορολογία.

Η κοντόφθαλμη κυβερνητική πολιτική στοχεύει στο να

• μαζέψει λεφτά για το κράτος
• κινήσει την "αγορά"

Όμως στην πραγματικότητα είναι άδικη και ατελέσφορη. Δίνει το κακό παράδειγμα: να είστε τζίτζηκες και όχι μυρμήγκια, να ξοδέψετε τώρα, να μην αποταμιεύσετε/επενδύσετε σχεδιάζοντας για το μέλλον, είτε για να δώσετε κάτι στα παιδιά σας, είτε για να πάρετε εσείς κάτι σε μια ώρα ανάγκης, είτε γιατί δεν γουστάρετε ή δεν μπορείτε να καταναλώνετε 60000 ευρώ ακόμα κι αν έχετε 100000 ευρώ εισοδήματα.

Η Ελλάδα πάσχει από παραγωγικό έλλειμμα και η προώθηση της κατανάλωσης έναντι της αποταμίευσης και επένδυσης μπορεί, κοντόφθαλμα, να κινήσει τη στρεβλή μας "αγορά", αλλά σίγουρα δεν οδηγεί στην απαιτούμενη μεταφορά πόρων προς την παραγωγική οικονομία.

Αντιθέτως οδηγεί πόρους στα σεντούκια του σπάταλου κράτους (το οποίο δεν έχει κάνει μια ιδιωτικοποίηση εδώ και δύο χρόνια) και στις τσέπες των πάροχων καταναλωτικών προϊόντων και υπηρεσιών. Είναι έμμεση επιχορήγηση στη σαπίλα της Ελληνικής οικονομίας και όχι συνταγή για την παραγωγική της αναδιάρθρωση.