Γιατί δεν πανηγύρισα για τον νέο νόμο πλαίσιο για την Παιδεία

Η συναινετική υπερψήφιση του νέου νόμου-πλαίσιο για την Παιδεία είναι σαφώς μια θετική εξέλιξη που τιμά τα κόμματα που συντάχθηκαν με τις απαιτήσεις της Ελληνικής κοινωνίας. Η κατάργηση του ασύλου, η αξιολόγηση και η σύνδεσή της με τη χρηματοδότηση, η εκλογή πρύτανη χωρίς συμμετοχή των φοιτητών είναι τομές που σίγουρα είχε ανάγκη η ανώτατη παιδεία στην χώρα μας.

Ωστόσο δεν πανηγύρισα για την ψήφιση αυτού του νόμου. Γιατί καιρό τώρα έχει γίνει σαφές πως το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι μόνο η πολυνομία και η παρεμβατικότητα του κράτους, αλλά η αδυναμία του να επιβάλει την εφαρμογή των νόμων.

Ο νόμος έγινε δεκτός με καταλήψεις. Τί να την κάνουμε την κατάργηση του ασύλου όταν επιτρέπονται καταλήψεις; Μια τέτοια κατάργηση έχει νόημα μόνο αν οι αξιόποινες πράξεις (και η κατάληψη δημόσιου χώρου, η παρεμπόδιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας είναι) διώκονται και τιμωρούνται.

Όπως το "άσυλο" ήταν μέχρι τώρα συμβολικό, αφού στην ουσία προάσπιζε την ανελευθερία έκφρασης ιδεών στα πανεπιστήμια, άλλο τόσο συμβολική φαίνεται να είναι και η "κατάργησή του ασύλου", αφού δεν υπάρχει κανένα δείγμα πως η πράξη της κατάληψης θα αντιμετωπίζεται εφεξής δυναμικά από την Πολιτεία και οι αυτουργοί της θα τιμωρούνται.

Σε άλλα νέα, οι εστιάτορες προχωρούν σε "στάση πληρωμών" προς το Δημόσιο εξαιτίας της αύξησης του ΦΠΑ. Μπορούμε να συζητήσουμε ποιο επίπεδο πρέπει να έχει ο ΦΠΑ και η φορολογία εισοδήματος, αλλά εδώ έχουμε ένα ακόμα παράδειγμα προγραμματιζόμενης καταπάτησης των νόμων. Ας μην ξεχνάμε όμως πως το Δημόσιο είναι που έδωσε το κακό παράδειγμα, όντας το ίδιο ο πρώτος κακοπληρωτής της χώρας.

Τώρα, αντί να περιορίσει τις δαπάνες του και να απολύσει τους κομματικούς στρατούς του, προσπαθεί, για μια ακόμη φορά να ξεζουμίσει την ιδιωτική οικονομία. Η ανηθικότητα των φοροφυγάδων, η ανηθικότητα του κομματικού κράτους συντελούν σε μια ακόμα κοινωνική σύγκρουση. Κανένας δεν θέλει να πληρώσει τη νύφη, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβουμε πως τη νύφη δεν θα την πληρώνουν ες αεί οι "άλλοι" και κάποια στιγμή αν δεν σοβαρευτούμε θα μείνουμε πένητες και με την απορία του "τίς πταίει".