Παρατηρήσεις στη μεταναστευτική πολιτική της Νέας Δημοκρατίας

Η ομιλία του Αντώνη Σαμαρά στη γραμματεία μεταναστευτικής πολιτικής της Νέας Δημοκρατίας κάνει αρκετά σοβαρή κριτική στην πολιτική του ΠΑΣΟΚ, και προτείνει ένα διαφορετικό σύστημα κτήσης ιθαγένειας, με το οποίο συμφωνώ κατά βάση. Ωστόσο το κείμενο έχει και σοβαρές ελλείψεις.

1. Πρώτον η επίκληση του Martin Luther King και του Jesse Jackson είναι αταίριαστη για ένα συντηρητικό κόμμα. Εάν η Νέα Δημοκρατία εκφράζει τις αρχές του civil rights movement της Αμερικανικής δεκαετίας του 60, και ό,τι αυτό γέννησε (αύξηση της μετανάστευσης, κατάργηση διακρίσεων ως προς την προέλευση των μεταναστών, ποινικοποίηση των "διακρίσεων", θετικές διακρίσεις, κτλ.) τότε σαφώς δεν εκφράζει τους συντηρητικούς ψηφοφόρους.
2. Δεύτερον, ο κ. Σαμαράς λέει: "Αν όμως σημαίνει ότι τα παιδιά τους θα αναπτύξουν συνείδηση κοινότητας διαφορετική από αυτήν την κοινωνίας στην οποία μεγαλώνουν εδώ υπάρχει πρόβλημα. Ή μάλλον υπάρχουν μια σειρά προβλήματα που οδηγούν σε άλλα, μεγαλύτερα προβλήματα:" Όμως, θεωρεί ο κ. Σαμαράς πως "είναι πρόβλημα" το γεγονός πως υπάρχουν Έλληνες σε ολόκληρη τη διασπορά που νιώθουν Έλληνες και όχι π.χ. Γερμανοί; Όσο λανθασμένη είναι η ιδέα της υπεράσπισης της διαφορετικότητας ως αυταξίας ή της πολυπολιτισμικότητας και απεθνοποίησης της πολιτικής κοινότητας, τόσο λανθασμένη είναι και η άποψη της επιβολής Ελληνικής πολιτικής συνείδησης στους μετανάστες.

Όπως έχω πει στο παρελθόν, οι μετανάστες ήρθαν εδώ πάνω απ' όλα για να εργαστούν, όχι για να γίνουν Έλληνες. Αν ζουν εδώ ειρηνικά και νόμιμα, τότε δεν έχει καμιά σημασία αν αισθάνονται τμήμα της Ελληνικής κοινότητας ή όχι. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με έναν Αλβανό που ζει και εργάζεται στην Ελλάδα, νιώθει περήφανος που είναι Αλβανός, νιώθει μέρος της Αλβανικής κοινότητας, τηρεί τους Ελληνικούς νόμους και πληρώνει τους φόρους του.

Το πρόβλημα δημιουργείται μόνο για όσους δεν διατηρούν μόνο τη διαφορετικότητά τους και υπερασπίζουν την εθνική τους ταυτότητα, αλλά ταυτόχρονα δρουν ενάντια στην Ελλάδα και τα συμφέροντα των Ελλήνων. Τί πρόβλημα μπορεί να έχω με έναν Αλβανό που ζει εδώ νόμιμα και ειρηνικά; Αν όμως θέλει ταυτόχρονα να επιβάλει τη διδασκαλία της Αλβανικής ιστορίας στα σχολία, υποστηρίζει θέσεις περί Τσάμηδων ή ζητά θετικής διακρίσεις υπέρ των μεταναστών, μόνο τότε έχω πρόβλημα μαζί του.

Είναι επίσης πιθανό πως ορισμένοι ξένοι, και ιδιαίτερα τα παιδιά τους θα αποκτήσουν Ελληνική παιδεία και συνείδηση και θα γίνουν αποδεκτοί ως Έλληνες από την ευρύτερη κοινότητα. Σε μια τέτοια εθελοντική και αμφίδρομη σχέση μπορούμε να αποδώσουμε την ιθαγένεια, αναγνωρίζοντας την Ελληνικότητα, όχι εκχωρώντας την ιθαγένεια.