Δήλωση της Ντόρας Μπακογιάννη για την κρατική επιχορήγηση στα κόμματα

Η δήλωση:

Την ώρα που οι Έλληνες πολίτες και κυρίως τα μεσαία στρώματα και οι συνταξιούχοι, καλούνται να κάνουν μεγάλες και επώδυνες θυσίες προκειμένου η Ελλάδα να αποφύγει τη χρεοκοπία, αποτελεί πρόκληση η απόφαση της κυβέρνησης, αλλά και η συναίνεση των πολιτικών κομμάτων, για αύξηση κατά 30 % της ετήσιας χρηματοδότησης τους. Πρόκειται για κίνηση φαρισαϊσμού δεδομένου ότι είχε προαναγγελθεί και διαφημιστεί ο περιορισμός της φετινής χρηματοδότησης. Αλλά και απόλυτου παραλογισμού αφού η απόφαση αυτή λαμβάνεται σε μια περίοδο κατά την οποία το πολιτικό σύστημα δοκιμάζεται από την οργή, την απαξία και την αμφισβήτηση της κοινωνίας. Δεν σκέφτεται κανείς από την κυβέρνηση και τα κόμματα που συμφωνούν τί μήνυμα θα εισπράξουν ο άνεργος, ο συνταξιούχος, ο εργαζόμενος, ο επιχειρηματίας;

Το ελάχιστο που έχουν να κάνουν τα κόμματα, είναι άμεσα να αρνηθούν την αύξηση της χρηματοδότησης τους και να την καταθέσουν στο λογαριασμό της Βουλής για τη μείωση του δημόσιου χρέους της χώρας.

Πιστεύει κανείς πως τα κόμματα θα αρνηθούν την αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης; Είναι χρεωμένα, έχουν να πληρώσουν γραφεία, "στελέχη", δημοσκοπήσεις, επικοινωνιολόγους, διαφημιστές, φυλλάδια, κτλ. Ή μήπως θα εγείρουν μεγάλο θέμα τα ΜΜΕ; Εξειδικεύονται στο να καταγγέλουν τη σπατάλη, αλλά η σπατάλη προς τα κόμματα είναι ευπρόσδεκτη, αφού τμήμα της καταλήγει στις τσέπες των εκδοτών/καναλαρχών.

Η δικιά μου θέση στο θέμα της κρατικής επιχορήγησης είναι ξεκάθαρη: να κοπεί μαχαίρι. Η θέση μου αυτή, δεν συναρτάται καθόλου από την οικονομική κρίση, αλλά είναι σαφές πως η διατήρηση ή αύξηση της επιχορήγησης σε περίοδο κρίσης είναι προκλητική, άδικη, και συμβάλλει στην περαιτέρω απαξίωση της πολιτικής.

Είναι σημαντικό επίσης να αναφέρουμε πως η "κακοπληρώτρια" Ελλάδα έχασε την πρόσβασή της στις αγορές εξαιτίας του υπερβολικού της χρέους, αλλά τα κόμματα δεν έχουν κανένα πρόβλημα να αναχρηματοδοτούν το δικό τους μεγάλο χρέος. Πληρώνει άλλωστε το κράτος, δηλαδή τα κόμματα, δηλαδή οι ίδιοι. Γι' αυτό ο καπιταλισμός είναι ηθικό σύστημα, γιατί δεν προστατεύει τον κακοπληρωτή από τις επιλογές του. Ενώ ο σοσιαλισμός είναι ανήθικος, γιατί τον προστατεύει ες αεί, αρκεί βέβαια να έχει το όπλο στο χέρι του, με το οποίο εξαναγκάζει τα "κορόιδα" να πληρώνουν, και τους "έξυπνους" να τρώνε.